Aan het eind van een collegereeks, vullen studenten evaluatieformulieren in. Ze kunnen hun oordeel geven over het vak dat ik gaf, de dingen die ze graag anders zouden zien … en over mij, hun docent. Deze formulieren dienen anoniem ingevuld te worden. Dus, geen naam erop. Maar ook mag ik niet zien wie wat inlevert. Het zou me kunnen beïnvloeden bij het cijfers geven, om maar eens wat te noemen.
Studenten leveren deze enquête altijd zonder morren in, ze zijn niet zo bezig met het horn effect.
En, zo grapte er laatst één: “U kent onze handschriften toch niet!”. Met een lichte schok besefte ik dat de humorist gelijk had. Ik herken de handschriften van mijn studenten niet. En die ontwikkeling is maar wat rap gegaan: toen ik vijf jaar geleden in het hoger onderwijs begon, leverde men nog wel eens een handgeschreven verslag in. Nu gaat alles digitaal. Mijn fysieke postvak wordt nog maar twee keer per jaar gebruikt.
Inderdaad: schrijven-met-de –hand is aan het verdwijnen. Dat brengt voor-en nadelen met zich mee. Je zou denken dat het goed nieuws is voor de bomen, want er wordt waarschijnlijk minder papier gebruikt nu we meer op Ipads en smartphones doen. Het is ook fijn voor docenten, die niet meer door de vreselijkste hanenpoten heen hoeven te lezen.
Maar, het blijft toch een goed idee om af en toe met de hand te schrijven.Schrijven stimuleert het reticular activating system (RAS). RAS is een soort filter voor de informatie die je brein moet verwerken. Als je schrijft, gebruik je je hand om letters te maken. Je hersenen worden dan meer betrokken bij het hetgeen wat je aan het doen bent.
Daarom krijg ik vast van die doorwrochte evaluaties, waarschijnlijk 
Er zijn drie soorten digitale leugens, volgens Jeff Hancock:
1) de butler
2) de sokkenpop
3) het chinese leger
De butlers zijn de boodschappen die je stuurt als je even niet precies wilt laten weten waar je bent. Als je dus stuurt: "ik ben onderweg" en je bent helemaal niet onderweg. Of " sorry dat ik je niet antwoorde, ik had geen bereik". De butler schept een buffer tussen jou en de wereld.
De sokkenpop is het verschijnsel, als je een andere identiteit aanneemt die je niet hebt. En als je dat op grote schaal doet, dan is dat het chinese leger. Want, in China zijn er mensen die valse content scheppen tegen betaling.
We kunnen dus meer bedriegen, maar we kunnen ook meer te weten komen over bedrog in deze tijd. Hoe dat precies zit, legt Jeff uit in deze talk:
Baby's hebben een extreem goed taalvermogen. Ze kunnen onderscheid horen tussen verschillende talen en klanken. Na hun zesde maand neemt deze gevoeligheid af. Op dit moment wordt er onderzoek gedaan naar het effect van moeders met een depressie op dit fenomeen. De resultaten zijn nog niet allesomvattend, maar wel interessant.
6 maanden en 10 maanden
Er werden drie groepen kinderen onderzocht: een groep met depressieve moeders zonder medicatie, een groep met depressie en medicatie, en een groep baby's met moeders zonder depressie. Er werd ontdekt, dat kinderen van depressieve moeders later deze extreme gevoeligheid hebben: zij slaagden op 6 maanden niet voor het taakje en met 10 maanden wel. De baby's van moeders zonder depressie slaagden juist met 6 maanden wel voor het taakje en op 10 maanden niet meer.
Wanneer de moeders antidepressiva slikten, slaagden kinderen niet voor het taakje op 6 maanden en ook niet op 10 maanden. Hun taalgevoeligheidsperiode was volgens de onderzoekers al voorbij.
Nog niet helemaal duidelijk
Wat dit nu allemaal betekent, is nog niet helemaal duidelijk. Onderzoekers weten nog niet helemaal hoe ze deze verschillen moeten duiden. Mogelijk staan de kinderen van depressieve moeders niet zo vaak bloot aan taal;misschien praten depressieve moeders niet zo vaak tegen hun kinderen. Het is ook niet ondenkbaar, dat het iets te maken heeft met wat er gebeurt in de hersenen van de moeder. Ook weten we nog niet, wat de consequenties zijn op langere termijn. Er moet dus nog veel meer onderzoek gedaan worden.
bron: http://thechart.blogs.cnn.com/2012/10/08/does-moms-depression-affect-babys-language/
De universiteit van Lund heeft een grootscheeps hersenonderzoek gedaan, naar lerende breinen. Men onderzocht enerzijds jonge studenten die een hele intensieve talenstudie volgden. De proefpersonen leerden in een hoog tempo, zodat ze na dertien maanden Russisch, Arabisch of Dari vloeiend konden spreken. Een tweede groep bestond uit studenten die cognitieve wetenschappen of medicijnen studeerden.
Voor en na aanvang van de studies, werden de hersenen van de proefpersonen gescand.De structuur van de hersenen van de studenten die medicijnen of cognitieve wetenschappen studeerden, veranderde niet. Maar de structuur van de hersenen van proefpersonen die talen bestudeerden, wel. De hippocampus vergrootte (betrokken bij onder meer het leren van nieuwe dingen) en drie gebieden in de hersenschors.
Bij studenten die betere taalvaardigheden hadden,bleken de hersengebieden groter te groeien. Studenten die veel moeite moesten doen om een taal machtig te worden, vertoonden weer meer groei in het deel van de hersenschors dat betrokken is bij motorische vaardigheden.
Dus: talen leren zorgt ervoor dat je hersenen groeien. Het is maar dat je het weet!
bron: http://www.lunduniversity.lu.se/o.o.i.s?news_item=5928&id=24890
"Wat drinkt ze haar thee irritant!" "Wat praat hij sloom!". Bij iemand die je niet aardig vindt, zullen dergelijke gedachten vaker in je hoofd opkomen, dan bij iemand die je mag. Dat is op zich logisch, omdat je niet erg negatief denkt over iemand die je leuk vindt. Maar het komt ook door je hersenenen.
Acties observeren wordt, zo is gebleken uit onderzoek van de University of Southern California , gemoduleerd door likability.
Zelfs als je iemand een kopje ziet pakken, is het al van invloed wat je van iemand vindt.
Als je kijkt naar iemand die iets doet, spiegelen je hersenen dit. Vervolgens worden de hersengebieden die horen bij de activiteit die de ander uitvoert worden geactiveerd. Dus, als je iemand dat kopje ziet pakken, worden de hersendelen die betrokken zijn bij deze handeling bij jou ook getriggerd.Terwijl je zelfs niets doet.
Likability heeft invloed heeft op het dit proces in de hersenen. Het hersengebied dat betrokken is bij het spiegelen, vertoont andere activiteit bij mensen die je niet leuk vindt.
IJsland. Een naam die het land geen recht doet, al was het maar omdat het niet helemaal van ijs is. Beetje ongezellig ook, niet bepaald warm. Via de website "Iceland by another name" kun je een nieuwe naam inzenden. De winnende naam komt op de IJslandse kalender en de winnaar krijgt een stukje IJsland dat zijn of haar naam mag dragen. Ben benieuwd of het Possibility land wordt ...
over inlijven en buitensluiten
Uitsluiten en insluiten. We doen het de hele dag. We ordenen de werkelijkheid met taal: dit hoort wel bij mij en dat niet. Dit hoort wel bij school, dat niet. Ik bespreek hier zomaar twee kleine voorbeelden van hoe je uitsluit en insluit met taal, met een paar woorden.
“Ik werkte natuurlijk eerst bij Scheikunde” zei de kantinedame tegen me, op de eerste dag dat ik werkzaam was op TU Delft. Het woord natuurlijkkende ik voornamelijk als “zoals je weet” of “vanzelfsprekend”. Dus ik dacht, dat ik de kantinedame moest kennen. Of dat zij dacht dat ik haar kende. In ieder geval vond zij het vanzelf spreken dat ik wist dat zij koffie had geserveerd aan chemici. Dat bracht mij toch een beetje in verwarring.
Natuurlijk
Spraakzaam zijn ze, de kantinedames. Bijna elke dag maak ik wel een praatje met ze, tijdens het afrekenen van mijn lunch of het handen wassen in het toilet. En dat “natuurlijk” blijft me opvallen. Bijna elke dag komt dit kleine woord wel terug in de conversatie. Ook bij kantinedames die ik niet ken. Zo zei er daarnet nog een: “ik werk natuurlijk eigenlijk bij IO , maar ik ben hier om borrelhapjes te serveren.” Het blijft me fascineren.
Insluiten
Het woord “natuurlijk” is mogelijk een stopwoord van de kantinedames van de TU. Het is waarschijnlijk een onwillekeurige gewoonte, die hoort bij hun “werktaal”. Omdat het gedachteloos gebeurt, zijn ze zich er zelf niet van bewust.
Ze sluiten mij in, zonder het te weten, met het woord natuurlijk. Als je tegen iemand zegt dat je natuurlijk eerst bij Scheikunde werkte, schept dat een gemeenschappelijk verhaal. Ze betrekt mij.
Rutger Castricum
Ik moest denken aan Rutger Castricum. Eind februari 2012 zat hij bij De Wereld Draait Door. Het gesprek aan de beroemde tafel ging over het aftreden van Job Cohen. De conversatie mondde uit in een discussie over fatsoen, toen plots Felix Rottenberg zich er –vanaf de tribune- mee begon te bemoeien. “Het is een generatiekloofje” zegt Castricum in dit gesprek. “Ik denk dat het meer een fatsoenskloof is eerlijkgezegd” bracht de naast Rottenberg zittende journalist Frenk van der Linden te berde. “Wie is hij?” vraagt Castricum op dat moment aan de presentator van het populaire programma.
De functie van het stellen van een vraag, is informatie verkrijgen die je nog niet hebt. Dat kan niet Castricums doel geweest zijn. Hij had de informatie al. Hij was voor de opnames voorgesteld aan Frenk en Frenk was net aangekondigd, in het item voor Castricum. Met deze vraag sloot hij Van der Linden doelbewust buiten. Hij zei eigenlijk: “ ik weet niet wie jij bent” of “ ik hoef niet te weten wij jij bent”. Castricum wil laten zien dat hij deel uit maakt van een ander verhaal. Zij behoren niet tot hetzelfde genre.
Onderzoekers van de Radboud Universiteit vroegen zich af of wij aardbeien in aardbeienjam interpreteren als als meervoud. De hypothese was dat er voor sprekers van het Nederlands meer aardbeien in aardbeienjam zitten danstrawberries in strawberry jam voor sprekers van het Engels. Dat bleek te kloppen.
Om betekenisverschillen van deze samenstellingen te onderzoeken, nam men tests af bij Nederlanders en Engelsen. De proefpersonen moesten op een zevenpuntsschaal aangeven hoe enkelvoudig of meervoudig ze het eerste deel van verschillende samenstellingen vonden. Het ging dan bijvoorbeeld om aardbeien uit aardbeienjam in het Nederlandse experiment, en om strawberry uit strawberry jam in het Engelse experiment.
Nederlanders zien bij aardbeienjam, meer aardbeien voor zich dan de Engelsen bij strawberry jam. De Nederlanders bleken -volgens de onderzoekers - ook af te gaan op de tussenklank en, die hen aan meervoud doet denken. Dit noemen de onderzoekers ‘supermeervoud’. Ik denk echter dat Nederlanders niet eens weten dat de en in dit geval geen meervoudsuitgang is. Maar soit.
kennis van de wereld
De taalwetenschappers concluderen daarom dat Engelsen alleen afgaan op hun kennis van de wereld bij het interpreteren van Engelse samenstellingen. Nederlanders lijken bij het interpreteren van Nederlandse samenstellingen nog een extra factor mee te nemen: de vorm. De tussenklank en wordt als meervoud geïnterpreteerd en daardoor zijn samenstellingen met dit element voor Nederlanders meervoudiger dan samenstellingen zonder.
tweede taal
De taalwetenschappers lieten Nederlandse moedertaalsprekers ook Engelse samenstellingen beoordelen. Hun oordelen bleken bijna identiek te zijn aan de oordelen van de moedertaalsprekers van het Engels. Kortom: in een andere taal kan je anders denken dan in je moedertaal. En aardbeienjam smaakt, sowieso!
|
Toon berichten 1-8 van 69 |
Volgende Pagina »
